Dzieci w rodzinie

Dobrobyt materialny nie jest wystarczającym czynnikiem do uczynienia dziecka szczęśliwym. I dziecko młodsze i starsze potrzebuje przede wszystkim zainteresowania, serdeczności i miłości. Każde dziecko pragnie by rodzice wspólnie z nim przeżywali jego sprawy, jego radości i smutki, trudności i problemy. Jeśli istnieje bliski kontakt psychiczny między rodzicami i dzieckiem, inne sprawy stają się mniej ważne, schodzą na dalszy plan. Dziecko jest wówczas w stanie zadowolić się skromniejszym ubraniem, może być obarczone obowiązkami, może dostawać mniejsze kieszonkowe. Czuje się szczęśliwe, bo jest potrzebne i kochane, ponieważ jest ważnym członkiem rodziny, która stanowi wspólnotę. Rodzice powinni zawsze pomóc dziecku i włączyć je do udziału w życiu rodzinnym. Każda rodzina powinna dokonywać co pewien czas refleksji nad własnym życiem jako całością, nad tym, w jakim stopniu zaspokaja potrzeby poszczególnych członków, jakie wartości realizuje, jakie są jej osiągnięcia i niedociągnięcia. Taka refleksja pozwala na prawidłowe funkcjonowanie.

Dorastające dzieci w rodzinie często sprawiają rodzicom kłopoty. Dorośli nie rozumieją postępowania nastolatków, rodzą się konflikty, nieporozumienia. Zachowanie młodzieży cechuje chwiejność emocjonalna. Emocje najczęściej zależą od przeżyć i doświadczeń, od sytuacji rodzinnej i szkolnej, od sukcesów i niepowodzeń. Przygnębiający nastrój przeplata się z okresami energii i radości. Dorosłych niepokoją często nie tylko zmienność nastrojów nastolatków, nie tylko chwile załamania i lęku, ale też wybuchy gniewu, przejawy agresji. Napotkane przeszkody i niepowodzenia oraz stawiane przez rodziców zakazy i ograniczenia powodują reakcje złości, wyrażające się w aroganckich odpowiedziach, trzaskaniu drzwiami, czasami atakach agresji skierowanej na przedmioty lub osoby. W stosunku do rodziców agresja przejawia się w słowach, ironicznych odpowiedziach, ignorowaniu poleceń, czasami w milczeniu. Ponieważ wiek dorastania jest okresem wielu przeżyć, nadmiernych emocji, wielu lęków i niepokojów, uważa się go za trudny i przykry etap rozwoju.

Przysposobienie inaczej adopcja jest to forma sprawowania opieki nad dzieckiem. Dziecko adoptowane w świetle prawa jest dzieckiem osób, które je adoptowały. Pomiędzy rodziną adopcyjną, a dzieckiem powstaje taki stosunek prawny jak pomiędzy rodzicami biologicznymi a dzieckiem. Dziecko przysposobione przybiera nazwisko nowych rodziców adopcyjnych, ma prawo do dziedziczenia majątku na równi z dziećmi naturalnymi. Możemy wyróżnić trzy rodzaje przysposobienia: przysposobienie pełne, całkowite i niepełne. W przysposobieniu pełnym następuje zerwanie więzi z rodziną naturalną, nawiązują się więzi z nową rodziną, zarówno z nowymi rodzicami jak i krewnymi. Odmianą przysposobienia pełnego jest przysposobienie całkowite. Występuje wówczas, gdy rodzice naturalni zgodzili się przed sądem na adopcję swojego dziecka, jednocześnie nie wskazując osób, które mają je adoptować. W takich przypadkach stworzony zostaje nowy akt urodzenia, w którym wpisani są nowi rodzice. Ostatnią formą przysposobienia jest przysposobienie niepełne, które oznacza, że pozostają wszystkie więzi pokrewieństwa z naturalną rodziną, dziecko nie traci kontaktu z dziadkami i krewnymi.

Rodzina zastępcza to rodzina, której podstawowym celem jest zapewnienie opieki dzieciom pozbawionym opieki rodzicielskiej. Dzieci przebywające w rodzinach zastępczych najczęściej są całkowicie lub częściowo pozbawione opieki rodzicielskiej. Rodzice biologiczni nie wychowują swoich dzieci i jednocześnie nie są pozbawieni władzy rodzicielskiej. Z tego powodu dzieci nie mogą być przysposobione, czyli adoptowane. Rodzina zastępcza pełni wiele bardzo ważnych funkcji, wypełniając swoje zadania kieruje się dobrem dziecka i poszanowaniem jego praw. Sprawowanie opieki nad dzieckiem jest bardzo trudne, wymaga dużo cierpliwości i wyrzeczeń. Aby zostać rodziną zastępczą należy spełniać wiele warunków. Do podstawowych warunków zaliczamy odpowiednie warunki mieszkaniowe i stałe źródło dochodów. Kandydaci do rodzin zastępczych muszą cieszyć się nienaganną opinią w środowisku, doskonałą kondycją fizyczną i psychiczną. Ważne jest odbycie wymaganych szkoleń i zdobycie odpowiednich kwalifikacji. Dzieci w rodzinach zastępczych mają namiastkę prawdziwej rodziny.

Informacje

Nazywam się Alexis Tala, mam 38 lat, pochodzę z Kamerunu ale mieszkam w Polsce już od 8 lat. Znajomi wołają mnie “Alek” lub “Alex” według własnego uznania. Jestem mężem najpiękniejszej i najwspanialszej kobiety na świecie Agnieszki oraz ojcem czwórki wspaniałych dzieci: Samuelek (ur. 11.11.2008 r.), Pawełek (ur. 26.04.2010 r.), Hania (ur. 27.04.2011 r.) i Joanna (ur. 24.01.2013 r.). Bycie mężem i ojcem sprawiają mi największą radość na świecie. Ostatnio odkryłem jaką wartością i jakim bogactwem są rodzina, małżeństwo i dzieci, i postanowiłem wszystko inwestować, aby stać się najlepszym mężem, ojcem i głową rodziny, jakim mogę być. Od tego odkrycia, jestem dumnym mężem i ojcem. Pracuję i modlę się, liczą na Bożą pomoc, by stać się zaangażowanym i poświęconym mężem, ojcem i głową rodziny takim, jakim Bóg chce żebym był. Wierzę, że z Bożą pomocą uda mi się, i moja rodzina będzie najszczęśliwszą.

Tagged with: ,
Napisane w Artykuły, Dzieci, Dzieci w rodzinie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Styczeń 2013
Pon T Śr T Pt S S
    Lu »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
%d bloggers like this: